Het weer of het klimaat zal wel helemaal van slag zijn, maar dat is in dit geval niet erg: we genieten van zonovergoten dagen, blauwe luchten en het kwik richting de 20 graden. Er is geen spoor van (nacht)vorst. Dit is een vroeg voorjaar, een mooi cadeautje van de weergoden. Het werken in de tuin verliep dan ook op rolletjes. Als welverdiende afsluiter van de werkweek was er zelfs op vrijdag het jaarlijkse teamuitje en die ging deze keer naar de Burgers Zoo.

Het weer bleef ook gedurende het weekeinde mooi en dat blijft volgens de voorspelling ook de komende week zo, behalve op de aankomende vrijdag de 13^e, wat niet verrassend is. Als ongeluk komt, dan is het dan. Maar wat regen binnenkort is eigenlijk ook nuttig. Voor nu is het weer zelfs zo goed, dat binnenzitten en typen op het toetsenbord niet heel aantrekkelijk is. Deze blog wordt dan ook een stuk minder tekstueel dan de afgelopen maanden*.

Dus strakblauwe luchten, behalve dat er even een soort waas van Saharazand of zoiets was die als een sluier voor de zon hing in de namiddag en vroege avond van het teamuitje. Dit was surrealistisch en het werd door dat zand wat frisser later op de dag, maar het zand uit Afrika was een exotisch tintje en sluit mooi aan op het uitje naar de dierentuin, waar allerlei exotische dieren wonen.

Er is natuurlijk zoveel te zien in Burgers Zoo, dat het onmogelijk is om alles op één dag te zien. Bovendien wil de ene dat zien en de andere dat, dus om te voorkomen dat het Nieuw Annalandteam als los Saharazand ging ronddwarrelen, was er een team- of tourleider en dat was degene die nu eigenlijk helemaal niet binnen wil zitten om te typen… Het uitje was in elk geval erg geslaagd. Iedereen bleef (meestal) bij elkaar en heel veel dieren zijn gespot en ook waren we op het juiste moment bij de chimpansees en de leeuwen, want de chimps kregen prei en de leeuwen iets dat leek op een t-bone steak. De pinguïns hadden vast al eten gehad, want daar rook het er naar vis. De tijgers waren zeker aan het uitbuiken en waren bijna niet te zien. De stokstaartjes lieten zich echter van hun beste kant zien. Daar kunnen de tijgers van leren. Zelfs de beren, die toch vaak en lang slapen, waren beter te zien dan de tijgers.

Elk dier heeft een eigen karakter en verdient eigenlijk ook alle tijd en een eigen foto hier, maar er is maar zoveel tijd en dus beperken we ons hier tot wat hoogtepunten:

De aapjes trokken de aandacht. Niet iedereen wordt enthousiast van prei, maar de chimps pakten zelfs stokken om prei uit het water te halen. De kleintjes kregen een draai om hun oren van mama en zelfs hoogbejaarde oma kreeg prei te pakken. In alle commotie, brak er zelfs een grote tak bijna af. Er was een luide krak te horen. Dat mogen de verzorgers een keer fixen. Andere mensapen, de gorilla’s, waren wat rustiger eten uit het gras aan het plukken. Aapjes met lange staarten zwierden door de bomen en hadden koekjes te eten. De olifanten waren heel kalm, zoals olifanten misschien meestal zijn. Die zijn zo slim, dat ze rustig aan het peinzen zijn over hun eindeloze wijsheid. De Sri Lankapanter die we zagen was de hele tijd heen en weer aan het lopen langs een hekwerk, wat we zielig vonden. We hoorden echter ter plekke van een verzorger dat de panter helemaal gebiologeerd was door een vrouwelijke schoonheid aan de andere kant van het hek. Daar liep een vrouwtjespanter heel gestroomlijnd af en toe heel wulps langs, haar lange poten en oogverblindende pakje uiteraard onweerstaanbaar voor meneer. Na al die stappen, zal de mannelijke panter vast goed slapen. Honger heeft hij misschien pas volgende week.

De Ocean beviel ons heel goed. De bassins met gigantische hoeveelheden liters barstten van het leven. Gelukkig barstte het glas niet. Anders moesten we tussen de haaien zwemmen op zoek naar de uitgang. Zelfs die grote vissen, zoals ook de tandbaarzen en roggen, leken de ruimte te hebben. De Burgers Zoo blinkt uit in vrij natuurlijke miniatuurecoystemen waarin allerlei dieren naar omstandigheden de ruimte of vrijheid hebben. De dieren zijn waarschijnlijk allemaal in gevangenschap geboren en weten niet beter of anders. Bovendien krijgen ze goed te eten, en door hun aanwezigheid kunnen wij mensen zien hoe mooi onze andere bewoners op Aarde zijn en dat ze bescherming verdienen. Daar is Burgers Zoo al tientallen jaren mee bezig met o.a. fokprogramma’s in samenwerking met andere dierentuinen en natuurbeschermers. Hun educatieve rol is aanzienlijk. Zo te zien aan de vele kleintjes in de dierentuin (de menselijke kleintjes), komt de nieuwste generatie ook in aanraking met wat er nog allemaal leeft.

Zelfs de grote mensen kunnen nog veel leren en sommigen van ons team kwamen weer meer in contact met hun kindertijd en sjeesden de hoogste glijbanen af.

De Desert stond in de steigers, maar die hebben we ook bezocht en gelukkig niet tijdens hartje zomer. Andre wilde het liefst de Coloradopadden gaan redden uit hun woonruimte, want het was er maar donker en kil, maar misschien vonden ze dat best. In het wild, worden ze achterna gezeten door ratelslangen en wie weet wat nog meer. Over slangen gesproken, de netpython was even niet thuis wegens werkzaamheden. Nou ja, de volgende keer dan maar.

De Bush was een eye-opener: achter elk blad of boomstam kon wel iets verborgen zitten. We hebben vast maar een fractie gezien, maar in elk geval de schildpadden, capybara’s, rode ibissen (hoog in een boom) en de meesten van ons zagen de aardvarkens en de scherpe ogen van Floris zagen een marmeranolis die goed gecamoufleerd tegen een paaltje zat. Geen spoor van de groene leguanen. Die zaten zeker in het restaurant.

Net zo warm of warmer (en vochtiger) als de Bush, was de Mangrove. Hier wilde Loes heel graag heen en daar gingen we dan ook al vrij snel heen. Loes was net terug van haar eigen safari in Zuid-Afrika, dus het was vandaag deels herhaling voor haar. Meteen bij binnenkomst in de Mangrove, fladderden de vlinders om je heen en er was van alles en nog wat te zien. Vogeltjes, vreemde vruchten aan de bomen (kalebassen?), wenkkrabben, rare vissen met ogen op hun kop, zeekoeien die sla aan het eten waren en meer. We hoorden van een verzorger dat de ‘rare vissen’ (vieroogvissen genaamd) een uitdagende voortplanting hebben, omdat zowel de mannetjes als de vrouwtjes hun paringsorganen rechts of links hebben zitten en daardoor past niet elke vis bij elkaar. Grappig, net als bij mensen, soort van. Maar gelukkig komt het altijd goed; er zwommen veel van die vieroogvisjes rond en mensen zijn ook niet met uitsterven bedreigd. Op elk potje past een dekseltje, zeggen ze.

We hadden een lunch, op kosten van de zaak. Qua gezonde opties kan de dierentuin nog wat verbetering aanbrengen. Gelukkig stond er nergens prei op het menu; die was voor de chimps. Er was echter geen t-bone steak, want die was bij de leeuwen belandt. Dus maar friet en ketchup en kroketten en soep en iedereen kon zijn of haar buik vullen. Dat was nodig, want we waren veel stappen aan het zetten en verbrandden dus veel calorieën. Na de lunch was het nog meer en verder lopen: tijd voor de Safari. Giraffen, leeuwen, cheetahs, neushoorns en nog veel meer.

Een deel van ons team ging al vaker zitten en voor langere tijd; en we moeten voor ons werk al zoveel lopen, dus het was tijd om af te reizen naar Vught en een afsluitende borrel.

Een geslaagde dag voor ons team. Zoveel indrukken en foto’s en nu toch weer heel wat tekst in de blog. Even snel foto’s invoegen en dan snel naar buiten!

Maandag gaan we weer aan de slag voor onze gasten. Er gingen wat geluiden op om Nieuw Annaland tot een dierentuin te maken, want eerder was het al een boerderij en verandering is nooit te laat. Maar we blijven gewoon wat we nu zijn. Het is vast nog meer werk om al die dieren op tijd eten te geven. Onze gasten kunnen gewoon blijven rekenen op zoetjes, lunches en borrels op hun afgesproken tijden en als ze dieren willen zien, dan hebben we een hond, drie katten, vier kippen en een onbekend aantal wilde dieren buiten op het land. Zie het eerdere blog over de Big Five op Nieuw Annaland. We hebben dieren die de Burgers Zoo niet heeft. Wat te denken van bevers?

* Totaal niet gelukt.

9 maart 2026 – Jeroen Nouwens