Afgelopen week volgden de buien elkaar op en was het wat aan de frisse kant, maar er was veel werk te verzetten. Zoals in de vorige blog beschreven, groeit het nu allemaal erg goed. Het groen reageert heel snel op hemelwater. Planten met een gieter water geven houdt ze alleen in leven tijdens droogte, maar regen is wat planten daadwerkelijk nodig hebben. Dat houdt echter wel in dat bijvoorbeeld de hagen uit model gaan en dringend om een knipbeurt vragen. Vaak wordt aanbevolen om in te grijpen vóór de langste dag (21 juni) en dan nog eens later in het jaar, om een haag strak de winter in te laten gaan. Op papier klinkt dat goed en in realiteit is het een race tegen de tijd…

[Karel houdt alles goed in de gaten en een atalanta landt op een ligusterhaag.]

Het is gelukt om heel veel meters Portugese laurier strak te maken en nog meer meters liguster. Daarnaast ook nog wat meters beukenhaag. Vooral het knippen van beukenhagen komt een beetje nauw: als je beuken op een dag snoeit waarop de zonkracht aanzienlijk is, dan zit je maanden naar verschroeide blaadjes te kijken. De kans is echter groot dat in de maand juni en de komende zomermaanden juli en augustus de zonkracht inderdaad teveel van het goede gaat worden en dan is het dus helemaal goed zoeken naar een geschikte tijd om de heggenschaar erop los te laten. Wat wolken, een beetje zon, wat buitjes en een verkoelend briesje zijn ideaal, zoals afgelopen week dus.

[Af en toe is het net zomer, vooral als de lavendel begint te bloeien en de zon doorkomt.]

Wat het allemaal nog wat lastiger maakt om alle hagen op tijd naar de kapper te laten gaan, dat zijn exotische soorten die wél houden van warmte en droogte. Denk bijvoorbeeld aan de eikenprocessierups. Die moeten prompt bestreden worden. Dit jaar zijn ze weer van de partij. Op Nieuw Annaland valt het al jaren mee, omdat we hier streven naar een ecologisch evenwicht. Door aanplant van heel veel soorten bomen (en andere planten), krijg je meer soorten dieren en is er een veerkrachtiger systeem. Deze dagen kun je bijvoorbeeld nog steeds de koekoek horen roepen en wat eet de koekoek zoal? Nou, eikenprocessierupsen. Niet elke vogel houdt van harige rupsen, maar de koekoek dus wel. Ze zijn eerder in het jaar helemaal uit Afrika komen vliegen om hier harige rupsen te eten, inclusief hun brandharen. Daarom moet je goed zoeken naar deze rupsen op Nieuw Annaland en afgelopen week zijn ze toch gespot. Typisch voor de eikenprocessierups, kropen ze achter elkaar aan, in een poging te ontsnappen. Voorop loopt de generaal. De aanval werd ingezet van achter, zodat de voorhoede niets in de gaten had. In de tuin moet je als een soort Machiavelli te werk gaan. Ken je vijand.

[Eikenprocessierupsen.]

Niet alleen de koekoek is hun natuurlijke vijand, maar dus ook de lokale hovenier. We kunnen onze gasten niet blootstellen aan de brandharen, die ernstige jeuk en dergelijke kunnen veroorzaken.

Over jeuk en zulke narigheid gesproken, afgelopen week stond er een andere groene tuinklus op het programma die met beleid moest worden uitgevoerd: het snoeien van de (dak)platanen. Ook die waren toe aan een knipbeurt. Platanen zijn zeer sterke bomen die ideaal voor de stad zijn, want ze kunnen er goed tegen om in een steenachtige, warme omgeving te staan en ze kunnen goed tegen luchtverontreiniging. Met hun grote bladeren vangen ze heel veel (fijn)stof op, waardoor de stadslucht wordt verbeterd. Met een snoeischaar of heggenschaar, komt dat stof helaas los en dwarrelt alle kanten op en dat is niet fijn voor de luchtwegen. Daarom was het zo nuttig dat er heel wat buien waren geweest en ook net voor het snoeien en erna, want dat vermindert het stof en verder was het voorzichtig te werk gaan, met mondkapje op, en niet vallen van de trap. We hebben een nieuw gereedschap, een heggentrimmer op een lange steel, waardoor de klus vrij snel was geklaard. Hoe minder lang met het hoofd en neus tussen de platanen, hoe beter.

Dat was de eerste keer in zeker vijf jaar dat er een soort zomersnoei is uitgevoerd aan de platanen, want voorheen was het de keuze om één keer per jaar, in de winter, de bomen te snoeien en dat is altijd veel werk, maar er is dan geen stof. De lange twijgen van wel vier of vijf meter lang konden ook gebogen worden zodat er een dak is gemaakt tussen de platanen. Daarmee zijn het echte dakplatanen geworden. Dit jaar is het plan om de platanen in een vrij strakke vorm te houden en met een niet te dicht, zwaar en hoog dak. Dat zorgde namelijk voor best wat bladval tijdens de zomer (vooral droge zomers), want de onderste bladeren krijgen dan te weinig licht en die offert de boom als eerste op om middelen te besparen.

[Portugese laurier weer in vorm, de platanen gesnoeid en ook de druif in model.]

In elk geval is er heel wat te schrijven over de snoei van heggen enzo en misschien is het niet zo’n spannend leesvoer, maar het resultaat voor onze gasten is dus gewoon een verzorgde omgeving en ook de nodige schaduw op hete dagen (hoewel we nu ook een mooie grote tent hebben). De hagen zorgen er ook voor dat de wind, die soms best fris kan zijn zoals afgelopen week, grotendeels tegengehouden wordt. Achter de hagen is het dus een heel stuk aangenamer en het voelt beschut aan. Ook de vogels vinden dit helemaal geweldig en vooral de beukenhagen zitten vol met vogelnesten en oudervogels die met wormpjes (en rupsen) druk heen en weer vliegen. De vele meters beukenhaag komen ook vooral daarom in een van de komende weken aan de beurt, als het broedseizoen is afgelopen. Er is voorlopig nog een heleboel werk te verzetten.

[Eerste dahlia in knop en Keet heeft veel energie, vooral als het niet te warm is.]

Een leuk vooruitzicht is dat het vele werk vruchten afwerpt, zoals de eerste bloemknoppen van dahlia’s. Dahlia’s zijn heel veel werk, maar weinig bloemen zijn zo indrukwekkend en gevarieerd als die van dahlia’s, dus ze zijn het werk waard. Wordt vervolgd (in een toekomstige blog)… Genoeg werk en genoeg om over te schrijven.

14 Juni 2026 – Jeroen Nouwens